ប្រលោមលោកនៃជីវិត…

ខ្ញុំមិននឹកស្មានថា ជីវិតរបស់មនុស្សដូចជាប្រលោមលោកសោះ។ តើអ្នកណាជាអ្នកនិពន្ធជីវិតខ្ញុំទៅ? ហេតុអីក៏ឲ្យខ្ញុំជួបរឿងដែលមិនគួរឲ្យជួបបែបនេះ?

ថ្ងៃនេះ គឺជាថ្ងៃដែលខ្ញុំត្រូវត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា បាត់បង់គ្រប់យ៉ាងនៅពេលដែលបោះជំហានចេញទីក្រុងមួយនោះ…អ្វីដែលអាចយកមកបាន មានត្រឹមតែសម្លៀកបំពាក់បន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ តែបេះដូង និង ក្តីស្រឡាញ់ បានជ្រុះបាត់នៅផ្នែកមួយនៃទីនោះហើយ។ ខ្ញុំខំប្រឹងដើររក កន្លែងដែលធ្លាប់ទៅ ក្រែងលោបានឃើញវា តែមានក្មេងប្រុសម្នាក់បានប្រាប់ខ្ញុំថា របស់ដែលខ្ញុំជ្រុះកាលពីថ្ងៃមុននោះ ត្រូវបានមនុស្សម្នាក់រើសយកទៅបោះចោលនៅធុងសម្រាមហើយ ព្រោះវាជារបស់គ្មានប្រយោជន៍…..

ខ្ញុំបានមកដល់ផ្ទះនៅម៉ោង ២ៈ៣០នាទី។

« ម៉ាក់!! » ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំហូរមក ពេលឃើញស្នាមញញឹមរបស់ម៉ាក់

« ម៉េចបានយំចឹងកូន? មានរឿងអីកើតឡើង? » ម៉ាក់សួរទាំងបារម្ភ ធ្វើឲ្យទឹកភ្នែកខ្ញុំកាន់តែស្រក់

« កូនសុំទោសណាម៉ាក់!! កូនបាន…… » ខ្ញុំរៀបរាប់រឿងដែលបានកើតឡើងទាំងអស់ ប្រាប់ដល់គាត់ មិនលើកលែងសូម្បីតែឆ្មារត់កាត់មុខ

« ម៉េចក៏យំចឹង? ប្រុសតូច (ម៉ាក់ហៅខ្ញុំចឹង) របស់ម៉ាក់មិនមែនជាក្មេងទន់ជ្រាយទេ!! ប្រុសតូចជាក្មេងចូលចិត្តញញឹម ជាង១០ឆ្នាំមកនេះ ម៉ាក់មិនដែលឃើញទឹកភ្នែករបស់កូនទេ តែថ្ងៃនេះ…»

« កុំយំអីកូន! ចាំអ្វីដែលម៉ាក់ធ្លាប់និយាយប្រាប់ទេ? គ្រប់បញ្ហាវាតែងតែមានដំណោះស្រាយ ទោះបីជាវាល្អ ឬ មិនល្អក៏ដោយ កូនត្រូវញញឹមទទួលវា..ញញឹមដើម្បីខ្លួនឯង និង ញញឹមដើម្បីអ្នកដទៃ »

« កូនមិនដែលភ្លេចទេ! ហើយកូនក៏បានយកពាក្យទាំងនេះទៅប្រាប់គេផ្សេងដែរ! តែកូនពិតជាមិនអាចទប់វាបានមែន…»

………………………

ថ្ងៃនោះ…សួនច្បារមុខវត្តបទុម…

«បានហើយ! ឲ្យវាចប់ត្រឹមនេះចុះ…រវាងយើងទាំងពីរនាក់ អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើកន្លងមក គឺគ្រាន់តែជាការលេងសើចទេ » ខ្ញុំស្ទើរមិនជឿត្រចៀកខ្លួនឯង ដែលកំពុងតែលឺសម្តីទាំងនេះ…អ្វីកន្លងមកជាការលេងសើច? អ្វីដែលល្អជាងមួយឆ្នាំនេះ ជាការលេងសើច? មែនហើយ ខ្ញុំគិតខុសរហូតមក

ខ្ញុំមិននិយាយអ្វី តែក៏ដើរចេញពីទីនោះ…ទីនោះ? កន្លែងដែលខ្ញុំនិងគេជួបគ្នា កន្លែងដែលខ្ញុំនិងគេធ្លាប់ស្រឡាញ់គ្នា ហើយក៏ជាកន្លែងដែលខ្ញុំនិងគេបែកគ្នា ១ឆ្នាំហើយ….។

ខ្ញុំបានសន្យានឹងខ្លួនឯងថា មិនយំទៀតទេ តែទឹកភ្នែកហូរមក…ខ្ញុំក៏មិនជូត បណ្តោយឲ្យវាហូរមក ហូរមកកាន់តែច្រើនកាន់តែល្អ នឹងបានលាងឲ្យអស់នូវភាពទន់ជ្រាយរបស់ខ្ញុំ….

« អូនៗ!!! មកនេះ » ខ្ញុំស្រែកហៅក្មេងស្រីម្នាក់ ដែលកំពុងដើរលក់ផ្កាម្លិះ

« មួយភួងប៉ុន្មានដែរអូន? »ខ្ញុំយកដៃជូតទឹកភ្នែក ហើយសួរទៅកាន់នាង

« ចាស ២០០០រៀល »

« បងយកពីរភួងណា ^_^  ណេះ ៥០០០ មិនបាច់អាប់ទេ ទុកទិញនំញ៉ាំទៅណា»

« អរគុណច្រើនបង » នាងលើកដៃសំពះខ្ញុំយ៉ាងទន់ភ្លន់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំស្ទើរតែទប់ទឹកភ្នែកមិនបាន ព្រោះនឹកអាណិតនាងជាពន់ប្រមាណ ជាក្មេងស្រី ដើរលក់ផ្កាម្នាក់ឯងនាទីក្រុងដ៏ធំនេះ…

ខ្ញុំតាមសម្លឹងមើលនាងដើរចេញទៅដោយសំណួរជាច្រើនផុសចេញមក

« ហេតុអីក៏ខ្ញុំមានសំណាងជាងនាង? »

« តើជីវិតរបស់នាងទៅជាយ៉ាងណានៅថ្ងៃមុខ? »

« ហេតុអីក៏ជីវិតមនុស្សមិនដូចគ្នា? »

« ហេតុអីក៏តម្រូវឲ្យមានអ្នកក្រ អ្នកមាន? »

« តើអ្នកណាជាអ្នកតាក់តែងជីវិតរបស់មនុស្សទៅ? »…………

អារម្មណ៍ទាំងអស់ស្រាប់តែផុសឡើងនៅចំពោះមុខខ្ញុំ…

« សុំ៥០០មកអូន ទិញបាយហូប » ស្រ្តីវ័យកណ្តាលម្នាក់ កំពុងតែសំពះខ្ញុំ ដោយមានកូនតូចនៅក្នុងដៃ

« ណេះមីង! » ខ្ញុំដកលុយ ១០០០ និង ទឹកដោះគោមួយកំប៉ុង ដែលខ្ញុំគិតថាយកមកញ៉ាំ ចេញពី កាតាប ហុចទៅឲ្យគាត់

« ហើយទឹកដោះគោនេះ ទុកឲ្យអាអូនចុះណា »

« អរគុណច្រើន » គាត់លើកដៃសំពះខ្ញុំម្តងទៀត ហើយក៏ដើរចេញទៅ ជាមួយសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ ប្រឡាក់សុទ្ធតែដី

« ចុះខ្ញុំ? ព្រោះតែរឿងស្នេហាតូចតាច ខ្ញុំថាខ្ញុំពិបាក? ចុះពួកគេ? ជីវិតដែលលំបាកដូចជាពួកគេ តើយ៉ាងម៉េចវិញ? ខ្ញុំសំណាងជាពួកគេឆ្ងាយណាស់ ដែលកើតមកមិនស្គាល់ភាពលំបាក មិនស្គាល់ភាព អត់ ឃ្លានដូចជាគេ តើខ្ញុំលំបាកអីទៅ? » ខ្ញុំគិតហើយ ក៏ងើបចេញពីកៅអី……

បន្ទាយមានជ័យ ថ្ងៃទី ២៥ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០១០

ក្មេងតូច

សំណួរដែលខ្ញុំឆ្ងល់ចង់សួរពេលនេះគឺ «តើនរណាជាអ្នកនិពន្ធប្រលោមលោកនៃជីវិតមួយនេះ? ……..

    • ret
    • 28 ខែកញ្ញា 2010

    សួស្ដី អានរឿងនេះចប់មានអារម្មណ៍ថាធូរចិត្តបន្តិច ព្រោះញ៉ុមក៏មានរឿងចឹងដែរ យើងស្គាល់គ្នាដល់ទៅ៥ឆ្នាំ ទីបញ្ចប់ក៏ចប់ដោយគ្មានពាក្យផង។

    • verona
    • 28 ខែតុលា 2010

    Please look around again!!!! When u saw a girl, u r upset with her, it’s ok. But lady that with her baby sometimes u should never upset with her cuz I used to upset with the other lady and her baby too but the finally, i had see her saw she take her baby alone and go to drinking beer, do u think that u could be upset with her? Her baby just a game when she want money to play card or drink beer and bring it to the other let see but it’s lie. Not at all good but some of it. U r a young man don believe it a lot when u see it. The goodness is good not for all. Exactly, u r the young man sould not take care a lot about Love. When the time is come u will see it.

  1. No trackbacks yet.

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

%d bloggers like this: