បំរែបំរួលពត៌មាន៖
ប្រកាស
វិចារ

La lettre

សួស្តី! ដែលសរសេរជាបារាំងនេះ មិនមែនចង់អួតអាងអីទេ គ្រាន់តែចង់ឲ្យ​បងប្អូនអ្នកស្រុក ជួយមើលថាតើយ៉ាងម៉េចដែរ​ ខុសឬត្រូវ ព្រោះខ្ញុំត្រូវយកទៅឲ្យគ្រូស្អែកនេះហើយ មើលជួយតិចម៉ោណាបងប្អូន ញុមទើបរៀន អត់ចេះអីទេ ខុសកុំប្រកាន់ ហើយសូមជួយកែផង។

Exercice :

Paris, le 10 juillet 2009

Salut,

J’espère que tu vas bien. Ici, on se prépare pour la fête nationale et à cette occasion, je te propose de venir passer quelques jours chez moi.

J’attends ta réponse avec impatience. Et n’oublie pas de me donner le jour et l’heure de ton arrivée pour que j’aille te chercher à l’aéroport.

Je t’embrasse

Mathilde

Vous avez reçu cette lettre. Vous répondez à Mathilde : vous la remerciez et vous acceptez son invitation. Vous lui parlez de ce que vous aimeriez faire en France pendant ce séjour. Vous lui indiquez le jour, l’heure et le lieu de votre arrivée

Voici ma réponse :

Phnom Penh, le 15 juillet 2009

Salut,

Après reçu ta lettre, je suis très heureux. Merci de ton invitation. Et j’irai à 18 juillet 2009, peut-etre à 8h à l’aéroport de Paris.

D’abord, je vousdrai aller à Champs-Elysées. Je pense qu’on prepara la fête à 21 juillet, alors, je vousdrai visiter encore de la Tour Eiffle et photographierai les jolis paysages. J’ai entendu qu’il y a beaucoup de modernes boutiques et je aussi vousdrai aller là.

Je t’embrasse

Petit garçon

ទាំងអស់នេះគឺជាលំហាត់របស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំដឹងថាវាមានកំហុសជាច្រើន សូមអធ្យាស្រ័យ

ខ្ញុំដើរមកវិញទាំងនឹកឆ្ងល់ ខ្ញុំនឹងគេមិនដែលស្គាល់គ្នាទេ ហេតុអីបានជាគេមកឈឺខ្លួនដោយសារខ្ញុំ ឬក៏គេគ្រាន់តែជួយធម្មតា មែន! ប្រហែលជាចឹងហើយ ។ ណ្ហើយ៎! គិតនាំតែឈឺក្បាល ទៅដេកវិញ….

« ទិនករ ភ្ញាក់ឡើងកូន ថ្ងៃចាំងគូទហើយ » ដឹងអីទេម៉ាក់ ម៉ោដាស់ទាំងព្រលឹមម៉ង

« ម៉ោងទើបតែ៦​នឹង សុំ១០នាទីទៀតបានទេម៉ាក់?? » ខ្ញុំអង្វរទាំងបិទភ្នែក ក៏ព្រោះយប់មិញរវល់តែគិតរឿងផ្តេសផ្តាស ម៉ាក់ក៏មិនថាអី គាត់ដើរចេញទៅ ទុកពេលវេលាឲ្យកូនគាត់ ទទួលទានដំណេកទៀត ^_^

ទីត!ៗ!ៗ!ៗ!ៗ!ៗ អាណាគេតេរមកទៀតហើយ??? មនុស្សកំពុងដេកផង តិចទះផ្កាប់មុខ

« អាឡូ! អ្នកណាគេហាស៎ » ខ្ញុំលើកទាំងខឹង (ខឹងចិត្តទេណា៎ >_<)

« ទិនករ ហ្ហេ៎ គឺយើងណា៎ អានេះទើបងើបពីដេកម៉ង »

« ទើបងើបក្បាលឯងអី មនុស្សកំពុងតែដេកនេះណា៎ ចេះតេរម៉ោ ហើយមានការអី? » អាវាយោ ពួកម៉ាកខ្ញុំវាតេរម៉ោ

« អើសុំទោស ដែលតេរមកនេះចង់ប្រាប់ថា គ្រួសារយើងនឹងផ្លាស់ទៅកោះកុងដែរហើយ»

ខ្ញុំភ្ញាក់ដូចត្រូវគេកន្រ្តាក់ នេះខ្ញុំមកមិនទាន់បាន១អាទិត្យផង មានគេមកតាមហើយ អស្ចារ្យ

« កុំប្រាប់ណា ថាមកតាមយើង ព្រោះនឹកយើង n_n » ខ្ញុំនិយាយលេងផងមែនផង លេងអានេះម្តង

« អាឆ្កួត! យើងទៅតាមប៉ាម៉ាក់យើងទេ អើប៉ុណ្ណឹងបានហើយ ប៉ាយើងចេញឡានហើយ បាយ​! » ខ្ញុំមិនទាន់បាននិយាយអីផង វាបិទបាត់ អានេះ! ចង់តេរក៏តេរ ចង់បិទក៏បិទ។ ដល់ម៉ោងហើយ ទៅសាលាសិនណាបងប្អូន។

ខែនេះជាខែ១២ ចឹងអាកាសធាតុនៅទីនេះត្រជាក់ណាស់ បើសិនជាមានព្រិលធ្លាក់ ហើយខ្ញុំដើរកាន់ដៃជាមួយសង្សារ ក្រោមព្រិល មិនដឹងជាសប្បាយចិត្តយ៉ាងណាទេ។ តែមិនដឹងថ្ងៃណាមានសង្សារទេ

ថ្ងៃនេះដូចជាសប្បាយចិត្តក្នុងព្រះហរទ័យ (ចិត្តហើយ ហរទ័យទៀត ចេះខ្មែរអត់អ្នកតាសេ) គិតនាំប្រុសថ្លៃ ទៅ eat គោព្រៃ ឲ្យបាន ១០ក្បាលណា៎ ^o^ ខ្ញុំជិះកង់បណ្តើរ ឆ្កួតបណ្តើរ :D ដល់សាលាហើយតើ។ បន្ទាប់ពីដាក់កង់ស្រួលបួល ខ្ញុំក៏ដើរចូលថ្នាក់ទាំងញញឹមញញែម ធ្វើឲ្យគេមើលមកខ្ញុំគ្រប់គ្នា មកពីមនុស្សវាសប្បាយចិត្តហ្នឹងណា អេ៎ អ្នកណាគេអង្គុយកន្លែងខ្ញុំ កន្លែងហ្នឹងខ្ញុំអង្គុយតែឯងទេណា៎ ទៅអូសកចេញសិន

« អេ៎ នេះជាកន្លែងខ្ញុំទេ » ខ្ញុំកេះវា ព្រោះវាមើលទៅក្រៅធ្វើព្រងើយ

« អ្នកណាថា! កន្លែងនេះខ្ញុំអង្គុយជិតកន្លះឆ្នាំហើយ ឯងទើបមកថ្មីទើបមិនដឹង » ពេលវាងាកមុខម៉ោ ព្រះជាម្ចាស់! មនុស្សអី ស្អាតសង្ហារគ្មានកន្លែងទាស់ មុខស ម៉ត់ខៃ ទម្រង់មុខដូចតួការេ (មិនមែនការេទេ កូរេ) កាន់តែមើលកាន់តែស្អាត អូយ៎ហៀរ ទឹកមាត់ទៀតខ្ញុំ មិនបានទេ! ខ្ញុំប្រញាប់ជូតចេញ តាគេឃើញខ្មាសគេ 0_0!

« ចឹងសុំអង្គុយផង ព្រោះកន្លែងផ្សេងពេញអស់ហើយ » ខ្ញុំស្នើរទាំងមើលគេមិនដាក់ភ្នែក

« អឺ តែល្មមឈប់មើលមុខយើងបានហើយ តិចមុខយើងប្រហោងអស់ »

នោះ! មើលគេទាល់តែគេថាឲ្យ ខ្មាសគេអត់ហាស៎ អត់ខ្មាសទេ ព្រោះមុខនឹងមកសាលា ខ្ញុំបានលាបសីម៉ង់ រូបដំរី៣ជាន់ហើយ (0_o) ឬ ភាសាអ្នកស្រុកគេថា មុខក្រាស់

« ឯងឈ្មោះ ទិនករមែនទេ? » ម៉េចក៏ដឹងហា៎ ទើបឃើញមុខមកសាលាសោះ

« បាទ! អឺឯងគឺ……» ខ្ញុំរកនឹកមើល កុំឲ្យចាញ់គេ គេស្គាល់ខ្ញុំ ខ្ញុំត្រូវតែស្គាល់គេ

« យើងអន្ធការ » O_O!!!! ខ្ញុំបើកភ្នែកធំជាងកង់ឡានទៀត មិននឹកដល់សោះថា អាគាត់ដែលជួយខ្ញុំយប់នោះជាវា

« បានហើយប្អូនៗ ថ្ងៃនេះយើងចូលមេរៀនថ្មី…..» ខ្ញុំរៀបនឹងសួរទៀតហើយ តែអ្នកគ្រូយាយមកដល់ មិនដឹងជាប្អូនអីទេ ហៅថាចៅៗ បានត្រូវ :P និយាយលេងទេ​ ^_^

មឺង!ៗៗ!ៗ!ៗ!ៗ អរគុណព្រះ! ខ្ញុំដេកលក់៣ដងហើយ! ជាទម្លាប់ទៅហើយដែលសិស្សពូកែដូចជាខ្ញុំដេកលក់ក្នុងម៉ោងរៀន :D ដូចជាឃ្លានហើយ តោះទៅរកអីដាក់ពោះមិត្តអ្នកអាន

« តោះទៅ! ឯងត្រូវប៉ាវបាយយើង សងដែលយើងជួយឯងយប់មុន » ខ្ញុំប្រុងនឹងងើបចេញហើយ តែត្រូវវាចាប់ដៃ 0_0 ចាប់ដៃ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! អានេះជួយគេហើយទារសគុណទៀត

« ក៏បាន តែលែងដៃខ្ញុំទៅ ព្រោះគេមើលមកសម្បើមណាស់ » គេក៏លែងដៃភ្លាម មុខក្រហមទៀត ហាសហា៎ មនុស្សអី ពេលអៀនទៅកាន់តែគួរឲ្យស្រឡាញ់

ខ្ញុំក៏ដើរនាំមុខគេទៅ តែដូចជាទាក់ជើង មិនមែនធ្វើទេណា ទាក់ជើងពិតមែន​ អូយ៎ដួលហើយ ជួយ ស្រាប់តែមានដៃមួយមកត្រកងបីខ្លួនខ្ញុំ លើកខ្ញុំទៅ ស្លាប់ហើយ!! នេះមុខខ្ញុំនឹងគេ ជិតគ្នាខ្លាំងណាស់ ខ្វះតែ​បន្តិចទៀតទេ ដល់គ្នាហើយ ម៉េចក៏មិនដាក់ឲ្យដល់ម៉ងទៅ \\>_<//

មួយសន្ទុះមកទើបខ្ញុំមានសតិឡើងវិញ

« អឺលែងខ្ញុំបានហើយ គេមើលមកពេញសាលាហើយណា » ខ្ញុំនិយាយផង រើខ្លួនចេញផង ខ្មាសគេអស់បន្តិចទៅ ហើយបើពេចពិលរមិលមើលដល់មុខ អាគាត់អន្ធការនោះវិញ ក្រហមជាងប៉េងប៉ោះទៀត ^o^

« មើលអី មិនដែលឃើញទេហ៎ » អាគាត់នោះស្រែកដាក់គេទៀត មកពីគេមិនដែលឃើញនឹងបានគេមើល ព្រោះមិនដែល មានប្រុស២នាក់មកឱបគ្នាកណ្តាលវាលបែបនេះទេ តិចគេគិតទៅផ្លូវនោះទៅ

« តោះបានហើយ! ទៅរកបាយទឹកទៅ » ខ្ញុំអូសគេទៅ ថ្ងៃដ៏សែនខ្មាសគេបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងគើមៗ តែក៏ដល់ម៉ោងទៅផ្ទះហើយ គិតៗទៅ តាំងពីមកនៅទីនេះ គ្មានមិត្តម្នាក់ សោះ

« អេ៎ ខ្ចីសៀវភៅគណិតបន្តិច យកចម្លងមេរៀន » ខ្ញុំក៏ឲ្យគេទៅ មនុស្សគេនឹង មួយខែ ចូលសាលាយ៉ាងច្រើន​១០ដង បន្ទាប់ពីនោះយើងក៏បែកផ្លូវគ្នាទាំងអាល័យ (និយាយមើលតែសង្សារគេ យ៉ាប់!!)

ល្ងាចនេះ ខ្ញុំបានមកមាត់សមុទ្រទៀតក្រែងលោជួបគេ ហើយក៏មិនបានខកបំណងដែរ ព្រោះគេមកមែន

« សួស្តី! »

« សួស្តី! ឯងមកទីនេះរាល់ល្ងាចឬ? »

« មែនហើយ ព្រោះចង់មកមើលថ្ងៃអស្តង្គត ចុះឯង? »

« យើងមកព្រោះចង់បំភ្លេចមនុស្សម្នាក់ » ទឹកមុខគេសោកសៅជាខ្លាំង ធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងដល់អារម្មណ៍ទុក្ខសោករបស់គេ

« បើឲ្យខ្ញុំទាយម្នាក់នោះប្រាកដជាមនុស្សដែលឯងស្រឡាញ់ហើយ មែនទេ? »

« មែនហើយ គេជាស្រីម្នាក់ដែលយើងស្រឡាញ់បំផុត តែគេបែរជាទៅរៀបការជាមួយអ្នកផ្សេង »

សម្លេងគេញ័រដូចជាកំពុង យំ ធ្វើឲ្យខ្ញុំខឹងនឹងស្រីនោះ មិនដឹងថាហេតុអី​ តែខ្ញុំខឹងនាងជាខ្លាំង ដែលធ្វើឲ្យប្រុសល្អម្នាក់នេះខូចចិត្ត ខ្ញុំក៏មិនដឹងលួងគេយ៉ាងម៉េចដែរ បើមិនឃើញផ្ទាល់ភ្នែកទេមិនជឿទេ ថាមនុស្សចិត្តរឹងដូចជាគេត្រូវមកខូចចិត្តដោយសារ ស្រីម្នាក់

« យើងសុំឱបឯងបន្តិចបានទេ? » ខ្ញុំភាំងនឹងសំណូមពរបន្តិច តែក៏មិនបានបដិសេធដែរ គេក៏ទាញខ្ញុំចូលទៅឱប ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅយ៉ាងខ្លាំងក្នុងរង្វង់ដៃរបស់គេ

នៅមានត…

វគ្គទី១​ ៈ ព្រហ្មលិខិត

មឺងៗៗៗៗ
ស្នូរជួងបានបន្លឺឡើង ហាក់ដូចជាដាស់ដំណេកសិស្សដែលពូកែដូចជាខ្ញុំ ឲ្យភ្ញាក់ពីការលង់លក់អស់រយៈពេល១ម៉ោង ដ៏សែនយូរនោះ។​ អេ៎! រវល់តែដេក េភ្លចគិតថាដល់ម៉ោងទៅផ្ទះឲ្យឈឹង
តាមផ្លូវចេញមករោងដាក់កង់ឬម៉ូតូ សិស្សម្នាក់ៗបណ្តើរគ្នាចេញយ៉ាងរីករាយ គ្មានទុក្ខកង្វល់ ប្លែកអីតែខ្ញុំដែលដើរមកយ៉ាងមុខងាប់ Y_Y
« អេ៎ បងទិនករ! ឈប់សិន! ​ចាំខ្ញុំផង» សម្លេងមួយបង្អាក់ដំណើរខ្ញុំ
« មានការអីហ៎ដានី? » ខ្ញុំតប
« ខ្ញុំលឺគេថា បងនឹងផ្លាស់ទៅនៅកោះកុងស្អែកនេះ តើពិតដែរទេ??​ »
« មែនហើយ ចុះដានីមានការអីដែរបានមកសួរខ្ញុំចឹង? »
« គ្មានអីទេ! គ្រាន់តែចង់ប្រាប់បងថា ខ្ញុំស្រឡាញ់បង ហើយខ្ញុំនឹងរង់ចាំបងមកវិញ » នាងនិយាយទាំងអៀន ធ្វើឲ្យខ្ញុំអៀនដែរ
« ចឹងខ្ញុំលាហើយណា៎ ព្រោះប្រញាប់ទៅរៀបចំឥវ៉ាន់ »
« ចា៎ សុំឲ្យសំណាងល្អ​ »
ហើយ!!!! ចេះមកសារភាពស្នេហ៍កណា្តលវ៉ូងមនុស្សទៅកើត តែថាទៅដូចជាសប្បាយចិត្តដែរដែលមានគេស្រឡាញ់ ^o^
សប្បាយចិត្តដល់ហើយបងប្អូន!! គិតៗទៅ ខ្ញុំនេះក៏សង្ហាដែរណា n_n (អួតពេកហើយអាទិនករ)
……………………………………………………………………..

« មកដល់ហើយហ៎កូន?​ »​ ដឹងអីទេម៉ាក់ រកតាខ្ញុំតាសេប្រាប់គេថាមកដល់ផ្ទះមិនទាន់ សួរភ្លាមម៉ង
« បាទ » ខ្ញុំតបយ៉ាងសុភាព
« មើលរកបាយទឹកទៅ យើងនឹងទៅល្ងាចនេះហើយ ​»
« ក្រែងយើងទៅស្អែកតើអី ម៉ាក់? »
« ដំបូងចឹងមែន តែប៉ាឯងគេមានការចាំបាច់ ណ្ហើយ! ប្រញាប់ៗទៅ​ »
ពេលវេលា ពិតជាលឿនណាស់សម្រាប់អ្នកដែលមិនរង់ចាំ ធ្មេចបើកៗដល់ពេលត្រូវទៅហើយ។ គិតថាចង់នៅឲ្យបានយូរ
គិតចុះគិតឡើង ការដែលបានទៅក៏ល្អដែរ​ នឹងបានទៅចាប់ផ្តើមជីវិតថ្មី (និយាយដូចទើបខកចិត្តរឿងស្នេហា យ៉ាប់ម៉ង)

កោះកុង កោះកុង!!! ពេលបានមកខ្លួនឯងទើបដឹងថា ធម្មជាតិនៅស្រុកខ្មែរយើងស្រស់ស្អាតប៉ុណ្ណា កាលពីមុននៅតែក្នុងផ្ទះ
ដូចកង្កែបក្នុងអណ្តូង តែអាឡូវបានឃើញពិភពលោកហើយ។ អូ៎មើលហ្ន៎ មើលព្រៃព្រឹក្សា ភ្នំ មានទឹកជ្រោះទៀត ^0^

ព្រះសូរិយារៀបនឹងអស្តង្គត បង្ហាញឲ្យឃើញពីទេសភាពដ៏ត្រកាលនៃផ្ទៃមេឃ នាទឹកដីខេត្តនេះ។ អស់រយៈពេលជិត៤ម៉ោង
ដែលខ្ញុំឆ្កួតនឹងទេសភាពនៅលើឡាន (ដាក់ថា រថយន្តក៏មិនបាន អ្នកនិពន្ធនេះ) ខ្ញុំក៏បានមកដល់គោលដៅ។
ពេលដែលរៀបចំរបស់របរអស់ហើយ ខ្ញុំក៏ដើរមកលេងសមុទ្រដើម្បីមើលថ្ងៃលិច។ ពិតជាស្អាតខ្លាំងណាស់ គួបផ្សំជាមួយនឹង វាយោផាយផាត់ បក់ត្រសៀកៗធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ដូចជាបានហោះឡើងទៅលើអាកាស ខ្យល់អាកាសដ៏បរិសុទ្ធនៃសមុទ្រ កំពុងតែបបោសអង្អែលអារម្មណ៍ខ្ញុំ
ទីតៗៗ ទីតៗៗ
ចុះអ្នកណាគេតេរមករំខាន មនុស្សកំពុងតែស្រមើលស្រមៃផង
« អាឡូ ម៉ាក់​!​ ខ្ញុំទៅវិញហើយ » មិនឲ្យម៉ាក់ទេសនាទាន់ ខ្ញុំក៏បិទទូរស័ព្ទទៅ ហើយក៏ប្រញាប់ទៅផ្ទះព្រោះមេឃក៏ដូចជា
ងងឹតហើយ​ (មិនមែនដូចទេ ងងឹតហើយ)។ កំពុងតែអូសជើងទៅស្រាប់តែ
« អេ៎អាប្អូន! ចង់ទៅណាហ្នឹង?? » សម្លេងគួរឲ្យខ្លាចរបស់ជនមិនស្គាល់មុខមួយក្រុម
« ក៏ទៅផ្ទះហ្នឹងណា៎​ មិនបានទៅលាងចានទេ »​ មាត់អើយមាត់​ នេះរករឿងដាក់ខ្លួនតើ
« បានសម្តីណាស់ហ្ន៎ ឆាប់ដកលុយ និងទូរស័ព្ទ របស់ឯងមកឲ្យយើងភ្លាម បើមិនចង់ឈឺសាច់ » គ្នាវាម្នាក់ទៀតនិយាយ
« បើគិតថាមានសមត្ថភាព ចូលមកយកចុះ » ខ្ញុំនិយាយយ៉ាងក្លាហាន តែការពិត ភ័យដល់ញ័រទៅហើយ
ពួកនោះក៏ចូលមកទាំងហ្វូង ប្រហែលជា​ ៤ នាក់ ខ្ញុំ……ខ្ញុំ……..មិន…..ដឹង…..ធ្វើយ៉ាងណាទេ…….
« មកគម្រាមគេយកលុយទៀតហើយពួកឯង » យីសម្េលងអ្វីមកពីណា មនុស្សឬទេវតាខ្ញុំសូមស្នេហ៍ស្និទ្ធ (មិនមែនពេល
ច្រៀងទេវើយ!!)
សម្េលងនេះហាក់ដូចជាមានឥទ្ធិពលយ៉ាងចម្លែក ធ្វើឲ្យពួកនោះឈប់ភ្លាមមួយរំពេច
ខ្ញុំក៏ងាកទៅប្រភពសម្លេង ឃើញសត្វ១កំពុងឈរ អូ៎ច្រឡំ!! ឃើញប្រុសម្នាក់កំពុងឈរ ក្រោមពន្លឺព្រច័ន្ទធ្វើឲ្យខ្ញុំមើលមុខ
គេមិនច្បាស់ តែបែរជាទទួលដឹងដល់សុវត្ថិភាពដែលចេញពីខ្លួនគេ
« មិនមែនជារឿងរបស់ឯងទេ អន្ធការ ឯងកុំមកលូកដៃ​ » អាមួយដែលមើលទៅដូចជាមេគេ និយាយ
« តែបើយើងចង់លូកដៃ ឯងនឹងធ្វើអីយើង?? »
មិននិយាយច្រើន អាពួកនោះហក់មករកខ្ញុំតែត្រូវបានខ្ទាតចេញទៅវិញដោយ ទម្ងន់ជើងរបស់ម្នាក់ដែលឈ្មោះអន្ធការ
មិនបង្អង់យូរ អាម្នាក់ទៀតក៏ចូលមកប្រឡូកដែរ
ឌឹប!
ផាច់!
ឌឹប!
ផាច់!
ការប្រយុទ្ធបានចាប់ផ្តើមយ៉ាងស្វិតស្វាញ ស្រាប់តែអាម្នាក់មេគេដកកាំបិតខ្លីចេញមក ហើយរត់សំដៅទៅអន្ធការ
« លោក! ប្រយ័ត្ន! » ខ្ញុំបានតែស្រែកប្រាប់ ព្រោះជួយអ្វីមិនបាន ណាមួយក៏មកពីខ្ញុំជាតួឯកដ៏សែនល្អនេះណា ^_^
៥នាទី កន្លងផុតទៅ
« ផ្ញើទុកសិនចុះឯង » និយាយចប់ក៏ប្រញាប់រត់ទៅអស់ ពួកអាអន់អើយ! (គិតទៅអ្នកណាអន់ឲ្យប្រាកដ អាទិនករ)
« លោកមិនអីទេហ្ហេ៎? » ខ្ញុំសួរយ៉ាងមានចិត្ត
« ក៏មិនទាន់ស្លាប់ទេ » មើលវាៗ ខ្ញុំសួរយ៉ាងសុភាពហើយ នៅឆ្លើយគួរឲ្យចង់ទះទៀត
« ចឹងក៏ល្អហើយ! ខ្ញុំអរគុណលោកច្រើនណាស់ »
« ​មិនអីទេ ហើយក៏ កុំហៅយើងថាលោកអី​ យើងឈ្មោះអន្ធការ ចុះឯង? »
« ខ្ញុំឈ្មោះ ទិនករ រីករាយដែលបានស្គាល់ ហើយក៏សូមលាសិនហើយ ព្រោះខ្លាចអ្នកផ្ទះមើលផ្លូវ​ »

មិនទាន់បានអីផងក៏ដើរចេញបាត់ អាម្នាក់នេះចម្លែកមែន គិតថាមកដើរលេងឲ្យសប្បាយចិត្ត តែបែរជាមកជួប​វាទៅវិញ
ហើយហេតុអីក៏ខ្ញុំត្រូវជួយវាផង​ ទាំងដែលខ្ញុំមិនដែលរវល់នឹងអ្នកណាសោះ? អាម្នាក់នឹងមានអីពិសេសទៅទើបអាចធ្វើឲ្យ
ខ្ញុំមកឈឺខ្លួនដោយសារវា???
អន្ធការនឹកឆ្ងល់នឹងខ្លួនឯង មួយសន្ទុះមកគេក៏ដើរត្រឡប់ទៅវិញ

នៅមានត…
អរគុណអ្នកដែលបានអាន ហើយសូមមេត្តារិះគន់ផង។ អរគុណ!

នេះគឺជាស្នាដៃថ្មីរបស់ខ្ញុំ ដែលនិពន្ធរឿងហ្គេយ៍

យ៉ាងណាៗ ក៏សង្ឃឹមថានឹងរិះគន់ឲ្យបានច្រើន

ហើយខ្ញុំនឹងយកមកដាក់ឲ្យអានក្នុងពេលឆាប់ៗ ^_^

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!