អ្នកនិពន្ធគ្មានឈ្មោះ

គ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង គ្រប់កាលៈទេសៈ សុទ្ធតែអាចបង្កើតក្តីស្រឡាញ់ឡើងមក…យើងមិនអាចដឹងទេថា ពេលណាវាមកដល់ តែយើងនឹងដឹងនៅពេលដែល សាច់ដុំក្នុងទ្រូងខាងឆ្វេងរបស់យើង ប្រាប់យើង…

ចាំបានថា ថ្ងៃនោះ ខ្ញុំកំពុងដើរក្រោមដំណក់ភ្លៀងម្នាក់ឯង នៅពហុកីឡាដ្ខានជាតិ។ វាសឹងតែក្លាយជាទម្លាប់សម្រាប់ជីវិតដ៏ឯកោរបស់ខ្ញុំ គ្មានមនុស្សក្បែរ គ្មានមិត្ត គ្មានអ្នកជាទីស្រឡាញ់។ គ្រាប់ភ្លៀងរាប់លានតំណក់ស្រក់ចុះមក ធ្វើឲ្យរាងកាយដែលទទឹកជោគរបស់ខ្ញុំរងារតិចៗ ខ្ញុំសួរខ្លួនឯងញយៗថា ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីអ្វី? ហេតុអីបានជាខ្ញុំត្រូវមកដើរក្រោមភ្លៀងម្នាក់ឯងបែបនេះ? គ្មានចម្លើយណាមួយតបមកនោះឡើយ…

«សួស្តី» ប្រយោគដំបូងដែលខ្ញុំបានលឺ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់ឯងជាងមួយម៉ោងមកនេះ។

«សួស្តី» ខ្ញុំញញឹម តបទៅវិញជាការគួរសម

«ភ្លៀងបែបហ្នឹងហើយ នៅតែមកហាត់ប្រាណទៀតហ្ន៎»

«គឺទម្លាប់ហើយ..ថាតែខ្ញុំ ចុះយើងហ្នឹង?» ខ្ញុំសួរបកទៅវិញ…រាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំតែងមកទីនេះ ដើម្បីហាត់ប្រាណ តែខ្ញុំមិនរាំ រត់អីទេ គឺខ្ញុំដើរតាមថ្ម (សម្រាប់អង្គុយ) ពីឆ្វេងទៅស្តាំ ពីក្រោមឡើងដល់លើ អាចហៅបានថាហាត់ប្រាណដែរ។ ចំណែកម្នាក់ដែលកំពុងតែនិយាយជាមួយខ្ញុំ គេក៏ដូចខ្ញុំដែរ ពួកយើងជួបគ្ន្នាស្ទើររាល់ថ្ងៃ តែមិនដែលបាននិយាយគ្នាទេ។

«ចង់មានមនុស្សដើរកំដរទេ?»

«ចង់មានមនុស្សឲ្យខ្ញុំជិះកច្រើនជាង» ហុហុហុ…ខ្ញុំនិយាយលេងៗតាមទម្លាប់

គេអង្កុយចុះ ឲ្យខ្ញុំឡើងជិះលើខ្នងគេ ហើយអៀវខ្ញុំទៅ…មានអារម្មណ៍ថាកក់ក្តៅចម្លែក រាងកាយដែលរងារអំបាញ់មិញក៏ប្រែជាក្តៅភាយៗ…

«គិតយ៉ាងម៉េចដែរ បើសិនជាខ្ញុំប្រាប់ថា ខ្ញុំស្រឡាញ់យើង…?»

ហើយនោះ គឺជាថ្ងៃដំបូងនៃស្នេហារបស់ពួកយើង…រហូតមកដល់ពេលនេះ ពួកយើងគឺស្រឡាញ់គ្នា ទុកចិត្តគ្នា ក៏មិនដែលកុហកគ្នាដែរ…

ដូចដែលខ្ញុំបានប្រាប់ចឹង ក្តីស្រឡាញ់ អាចកើតឡើងគ្រប់ពេល…បើវាមិនទាន់ទៅរកអ្នក កុំតាមរកវាអី ព្រោះថាវាអាចនឹង suprised អ្នកនៅថ្ងៃណាមួយក៏អាចថាបាន…ហិហិ…តែពេលនេះ សុំទៅ sweet គ្នាសិនហើយណា…

KT

២៦ កញ្ញា ២០១១

តើមនុស្សពិតជាមិនអាច ហាមចិត្តខ្លួនឯងពិតមែនហ៎?…

ជាថ្មីម្តងទៀត យប់មួយនោះ ខ្ញុំបានជួបរឿងដ៏ស្មានមិនដល់មួយ។ វាប្រហែលគ្រាន់តែជាសុបិនរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំស្ទើរតែលែងចាំ បន្ទាប់ពីឆ្នាំថ្មីបានចូលមកដល់។

ដំបូង ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលគេនិយាយមក សុទ្ធតែជាការលេងសើច ហើយទីបំផុតអ្វីទាំងអស់នោះ ជាការលេងសើចមែន។ មិត្តខ្ញុំម្នាក់បានប្រាប់ថា អ្វីដែលគេនិយាយមិនមែនលេងសើច តែមិនដឹងហេតុអី ក្នុងចិត្តរបស់ខ្ញុំគិតថា គេកំពុងលេងសើច លេងសើចជាមួយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំ។ បើជាកាលពីមុន ខ្ញុំប្រាកដជាសប្បាយចិត្ត ស្ទើរហោះទៅលើអាកាស តែពេលនោះ ខ្ញុំបែរជាគ្មានអារម្មណ៍ដូចដែលគិតទុកសោះ គឺធម្មតាៗ។ អាចនិយាយបានថា ខ្ញុំអាចបំភ្លេចចោលរឿងចាស់ ក៏អាចធ្វើចិត្តឲ្យសប្បាយៗភ្លេចរឿងមិនល្អ ប៉ុន្តែ រឿងដែលកើតឡើងនៅយប់នោះ ធ្វើឲ្យចិត្តរបស់ខ្ញុំកក្រើកជាថ្មី។

ខ្ញុំស្ទើរតែភ្លេចថា កាលពីមួយឆ្នាំមុន រឿងនោះកើតឡើងដោយរបៀបណា តែកាលពីយប់នោះ ការចងចាំរបស់ខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ។ ពេលនោះ ខ្ញុំឆ្ងល់ខ្លួនឯងថា ហេតុអីក៏បេះដូងរបស់ខ្ញុំ មិនលោតញាប់ដូចកាលពីមុន? វាបែរជាលោតធម្មតា ហាក់ដូចជាគ្មានរឿងអីកើតឡើង ទាំងដែលការពិតកំពុងបោកបក់ដូចព្យុះសមុទ្ទ។

គ្រប់យ៉ាងនៅតែជាកំហុសរបស់ខ្ញុំ…ខ្ញុំធ្វើឲ្យគេទៅជាបែបនេះ ក៏ធ្វើខុសជាច្រើន…ខ្ញុំដឹងថាខុស តែសុំទោស! ខ្ញុំពិតជាមិនអាចទប់អារម្មណ៍បានពិតមែន។

សារភាពថា ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹកអ្នកខ្លាំងមែនទែន!! តែមិនអីទេ វាគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ឆ្កួតមួយឆាវ ដូចកាលពីមុនប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតនឹងលែងអីហើយ…អរគុណសម្រាប់គ្រប់យ៉ាងយប់នោះ ក៏អរគុណដែលព្រមផ្តល់ឲ្យខ្ញុំនូវភាពកក់ក្តៅដែលខ្ញុំតែងទន្ទឹងរងចាំជាយូរ ភាពកក់ក្តៅដែលធ្លាប់តែមានក្នុងសុបិន តែត្រូវអ្នកធ្វើឲ្យក្លាយជាការពិត ទោះត្រឹមមួយរយៈពេលខ្លី…អរគុណ ក៏សុំទោស ដែលធ្វើបែបនោះ…

១០ កញ្ញា ២០១១
២១:០០
ក្មេងតូច

មិនថាពេលវេលាកន្លងទៅយូរប៉ុណ្ណា ការចងចាំមួយនេះ នៅតែមានគេជានិច្ច…

ចាំបានថា ថ្ងៃដំបូងដែលយើងជួបគ្នា ជាឱកាសចៃដន្យមួយដែលមិនគួរឲ្យជឿ…អាចនឹងមិនមានអ្នកជឿ តែវាជាការពិត…ការភ្នាល់គ្នាមួយ បាននាំមនុស្សពីរនាក់ឲ្យស្គាល់គ្នា ក៏នាំពូកគេឲ្យស្រឡាញ់គ្នា…

«សាកល្បងមើលទៅ បើសិនជាឯងគិតថាអាចធ្វើបាន…»…«ឲ្យលេខគាត់មក យើងធានា យ៉ាងយូរមួយអាទិត្យ យើងអាចធ្វើឲ្យគេស្រឡាញ់យើងបាន…»….

ជាការពិត ខ្ញុំនិងគេមិនដែលស្គាល់គ្នាទាល់តែសោះ ត្រឹមតែធ្លាប់ឃើញរូបថតពីរបីដង ក៏ធ្លាប់និយាយលេងជាមួយមិត្តភក្តិថា ខ្ញុំស្រឡាញ់គាត់…មិននឹកស្មានថា ថ្ងៃមួយនោះ យើងក៏ក្លាយជាសង្សារ។

ថ្ងៃដំបូងដែល OCL សុំខ្ញុំធ្វើជាសង្សារ ខ្ញុំបានគិតរួចទៅហើយថា ថ្ងៃណាមួយគេនឹងដឹងការពិត ហើយស្អប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តមិនប្រាប់ការពិត ដែលខ្ញុំស្រឡាញ់គ្នាជាមួយ OCL​ ឲ្យប្អូនស្រីគេដឹង (ប្អូនស្រីគេជាមិត្តខ្ញុំ ក៏ជាអ្នកភ្នាល់ជាមួយខ្ញុំ) ហើយបានសុំឲ្យគេមិនប្រាប់អ្នកណា…ខ្ញុំដឹង ថាខ្ញុំកុហកគេច្រើនណាស់ ស្ទើរតែគ្រប់យ៉ាង តែមានរឿងមួយដែលខ្ញុំមិនកុហក ក៏មិនគិតថាកុហក គឺ ខ្ញុំស្រឡាញ់គេ…

ខ្ញុំដឹងថារវាងខ្ញុំនិងគេ មិនអាចទៅរួចទេ តែមិនដឹងហេតុអី ខ្ញុំនៅតែនឹកគេ ទន្ទឹងចាំគេត្រឡប់មកវិញ…​

រាល់យប់ ខ្ញុំតែងគេងឱប Pooh ស្តាប់ប្រអប់ភ្លេង របស់គេ ហើយក៏មានទឹកភ្នែកហូរមកដែរ…ការស្គាល់គ្នារវាងពួកយើងទាំងពីរ ជាការចៃដន្យ ឬ វាសនា? ចុះទឹកភ្នែកខ្ញុំដែលកំពុងតែហូរ ជាវាសនា ឬ ការចៃដន្យ? គេអាចនឹងមិនស្រឡាញ់ខ្ញុំ តែចិត្តខ្ញុំនៅតែដដែល មនុស្សដំបូងដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំស្រក់ទឹកភ្នែក ក៏ជាមនុស្សដំបូងដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ ជាងអ្វីៗទាំងអស់…OCL

ល្ងាចមិញ ជិះម៉ូតូក្រោមភ្លៀង។ ពេលដែលបងស្រីខ្ញុំសួរថា «ជិះក្រោមភ្លៀងចឹង មាននឹកនរណាគេឬអត់?» ខ្ញុំបានត្រឹមតែញញឹម ហើយប្រាប់ថាអត់ទេ តែតាមពិត ចិត្តរបស់ខ្ញុំកំពុងតែនឹកគេម្នាក់នោះ…ជិះក្រោមភ្លៀង ពិតជារងារខ្លាំងណាស់ ធ្វើឲ្យខ្ញុំនឹកឃើញអ្វីដែលគេធ្លាប់និយាយកាលពីមុន «បើអូនរងារ អូនបិទភ្នែកទៅ ហើយគិតថាបងកំពុងតែឱបអូន…ម៉េចហើយ? កក់ក្តៅនៅ???»…មែនហើយ! ខ្ញុំបានត្រឹមតែបិទភ្នែកគិត ព្រោះអ្វីទាំងនោះ នឹងមិនកើតឡើងទៀតឡើយ…

ស្តាយពេលវេលាកន្លង ស្តាយរឿងគ្រប់យ៉ាង ស្តាយមនុស្សល្អដែលបាត់បង់ តែមិនស្តាយដែលស្រឡាញ់គេ…ទោះបីជាដឹងថាគេមិនស្រឡាញ់ តែខ្ញុំនៅតែស្រឡាញ់គេ…ស្រឡាញ់មនុស្សម្នាក់ គ្មានកំហុសទេ មែនទេ?

គ្រប់យ៉ាងដូចជាការចៃដន្យ…យើងស្គាល់គ្នាដោយចៃដន្យ…យើងស្រឡាញ់គ្នាដោយចៃដន្យ…​រឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលកើតឡើងរវាងយើងទាំងពីរ ក៏ជាការចៃដន្យ…សរុបមក អ្វីទាំងអស់នោះ គ្រាន់តែជាការចៃដន្យ ឬ ចំណាររបស់ព្រហ្មលិខិត??

តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ…អូននៅតែស្រឡាញ់បង OCL…

ក្មេងតូច
២៥ សីហា ២០១១ 

អស់់រយៈកាល១៩ថ្ងៃ ដែលខ្ញុំបានស្នាក់នៅ សិក្សារៀនសូត្រនាទីក្រុងមួយនេះ។ ភ្នំពេញ ជាទីក្រុងពេញទៅដោយរូបភាពជាច្រើនគួរចាប់អារម្មណ៍ និង ពេញទៅដោយហេតុការណ៍ដែលពុំធ្លាប់នឹកដល់ជាច្រើន។ ទីក្រុងមួយនេះ មិនត្រឹមតែមានភាពស្រស់ស្អាតឆើតឆាយគួរចេតនាប៉ុណ្ណោះទេ តែវាក៏បានបង្កប់នូវភាពច្រណែន ហិង្សា អំពើថោកទាបស្មោគគ្រោកស្ទើរគ្រប់រូបភាព។ ទូទាំងព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា នរណាមួយហ៊ាននិយាយថា មិនស្គាល់ភ្នំពេញ បេះដូងរបស់ប្រទេស? គ្រប់គ្នាសុទ្ធតែបានដឹង ក៏នឹកគិតថា ភ្នំពេញជាឋានសួតិ៍លោកិយ របស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ បើយើងពិនិត្យមើលឲ្យច្បាស់ យើងនឹងឃើញពីគម្លាតគ្នារវាងមនុស្សនិងមនុស្សនៃទីក្រុងដែលជាឋានសួតិ៍លោកិយមួយនេះ។

«ស្អែក ខ្ញុំនឹងធ្វើដំណើរចេញពីទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យមួយនេះ ទៅស្រុកកំណើតជាទីមនោរម្យរបស់ខ្ញុំវិញហើយ…ឱភ្នំពេញដ៏អស្ចារ្យអើយ ថ្ងៃណាយើងជួបគ្នាទៀត…?» នេះជាអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយ ពេលខ្ញុំកំពុងរៀបចំឥវ៉ាន់…

តាំងពីតូចដល់ធំ ខ្ញុំជាក្មេងដែលទម្រើស ទទួលការស្រឡាញ់ពីម៉ាក់ប៉ាខ្លាំងពេក រហូតធ្វើឲ្យខ្ញុំមានចរិត មិនល្អ។ ហើយចរិកមិនល្អដែលគួរឲ្យស្អប់ជាងគេរបស់ខ្ញុំគឺ «ច្រណែន»។

ចាំបានថា កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង ខ្ញុំតែងច្រណែនហ្នឹងក្មេងឯទៀត ដែលមានគេរាប់អាន លេងជាមួយច្រើន ចំណែកឯខ្ញុំគឺសឹងតែគ្មានមិត្ត ព្រោះប៉ាម៉ាក់ស្រឡាញ់ពេក រហូតមិនបណ្តោយឲ្យលេងជាមួយគេច្រើន។ ពួកគាត់តែងទិញល្បែងកូនក្មេងមកទុកក្នុងផ្ទះ សម្រាប់ខ្ញុំ។ រហូតមកដល់ខ្ញុំអាយុ ១៦ឆ្នាំ ទើបខ្ញុំមានសេរីភាពខ្លះ ក្នុងការដើរហើរជាមួយមិត្តភក្តិ។ ភាគច្រើន ពេលចេញពីផ្ទះគឺទៅសាលា ចេញពីសាលាគឺមកផ្ទះ ខ្ញុំមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឲ្យចេញដើរលេងជាមួយមិត្តភក្តិ ដូចអ្នកដទៃឡើយ។ ពេលខ្លះ ខ្ញុំច្រណែននឹងមិត្តភក្តិ ដែលពួកគេអាចទៅណាមកណាតាមចិត្តពួកគេ ហើយពេលខ្លះ ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍តូចចិត្តនឹងខ្លួនឯង ហើយក៏មានអារម្មណ៍ថាឯកោ…

ពាក្យថាមិត្តភក្តិសម្រាប់ខ្ញុំ ស្ទើរតែរកមិនឃើញក្នុងវចនានុក្រម…

នៅសាលាខ្ញុំមានមិត្តនៅសាលា តែបើឲ្យជិតស្និទ្ធដូចមិត្តគេឯទៀត ខ្ញុំគ្មានទេ។ អាចនិយាយបានថា ខ្ញុំជាក្មេងខុសគេ? ព្រោះខ្ញុំត្រូវបានចិញ្ចឹម និង មើលថែមកឲ្យរស់នៅតែម្នាក់ឯង រៀនរស់ខ្លួនឯង និង សម្រេចចិត្តខ្លួនឯង…ប្រការទាំងនេះហើយ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទន់ខ្សោយផ្នែកស្មារតីជាខ្លាំង។

ខ្ញុំច្រណែននឹងមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលនៅចំពោះមុខ…ច្រណែនគេដែលមានរូបរាងស្អាតបាតជាងខ្ញុំ ច្រណែនគេដែលមានមនុស្សជាច្រើនរាប់អានជាមិត្ត តែខ្ញុំបែរជាមិនមាន… ច្រណែនគេដែលមានមនុស្សជាច្រើនតាមស្រឡាញ់ បារម្ភ ខែរ តែខ្ញុំគ្មានសូម្បីតែម្នាក់… ច្រណែនគេដែលល្អជាងខ្ញុំ ច្រណែនគេដែលរៀនពូកែជាងខ្ញុំ ច្រណែន ច្រណែន ច្រណែន…

ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនិងមិត្តម្នាក់បានទៅកាត់សក់នៅហាងមួយ។ គេចំណាយពេលត្រឹមតែ ២០នាទី ក៏កាត់ឲ្យខ្ញុំរួចរាល់ ចំណែកឯមិត្តខ្ញុំនោះវិញ ជាងមួយម៉ោងឯណោះ។ ពេលកាត់ និង ធ្វើសក់រួចហើយ ជាងៗទាំងអស់សរសើរមិត្តខ្ញុំថា ស្អាតណាស់ គួរឲ្យស្រឡាញ់ តែខ្ញុំដែលអង្គុយក្បែរនោះ គ្មានលឺនរណាម្នាក់និយាយថាខ្ញុំស្អាតនោះទេ…ច្រណែន!!!

«ខ្ញុំច្រណែនឯងណាស់ ដែលមានប៉ាម៉ាក់ព្រួយបារម្ភរាល់ថ្ងៃ តែប៉ាម៉ាក់ខ្ញុំស្ទើរមិនខ្វល់ពីខ្ញុំសោះហើយ» នេះជាប្រយោគដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាតែងនិយាយមកខ្ញុំ ពេលដែលខ្ញុំទទួលទូរសព្ទពីម៉ាក់ ឬ ប៉ារួច… ពួកគេចង់ឲ្យប៉ាម៉ាក់របស់គេបារម្ភ ផ្ទុយពីខ្ញុំ ដែលចង់ឲ្យពួកគាត់កាត់បន្ថយក្តីបារម្ភខ្លះ ព្រោះ ខ្ញុំធំហើយ ខ្ញុំចេះមើលថែខ្លួនហើយ មិនមែនជាក្មេងដូចមុនទេ…

ខ្ញុំប្រើជីវិតរស់នៅម្នាក់ឯងរហូតក្លាយជាទម្លាប់រស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ក៏មានអ្នកខ្លះសួរខ្ញុំថា ដើរលេងម្នាក់ឯង ទៅនេះទៅនោះម្នាក់ឯង នៅផ្ទះម្នាក់ឯងចឹង មិនអផ្សុកទេឬអី? ចម្លើយរបស់ខ្ញុំគឺ មិនទេ!! ព្រោះខ្ញុំត្រូវបង្រៀនឲ្យរស់នៅបែបនោះតាំងពីតូច…រហូតដល់ខ្ញុំអាយុ១៦ឆ្នាំ ប៉ាម៉ាក់បើកសិទ្ទិឲ្យខ្ញុំ បានបើកភ្នែកច្រមុះខ្លះ កុំឲ្យគេថា ខ្ញុំជាកង្កែបក្នុងអណ្តូង…ពេលនោះហើយ ដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមប្រឡូកពិភពខាងក្រៅ ក៏ចាប់ផ្តើមចេះមានមិត្តរហូតដល់បច្ចុប្បន្ន។ តែទោះជាបែបនោះក៏ដោយ ខ្ញុំនៅតែមិនមានមិត្តច្រើន ដោយហេតុថាគ្រប់គ្នាតែងមើលមកខ្ញុំ ជាមនុស្សឆ្មើង វាយឬក។ ជាការពិត ខ្ញុំធំធាត់មកដោយម្នាក់ឯង ក៏មិនដឹងថា ត្រូវរាក់ទាក់ រៀបចំឥរិយាបថដូចម្តេចពេលជួបគេ…ម្យ៉ាង ខ្ញុំខ្លាច…

សព្វថ្ងៃ ខ្ញុំកាត់បន្ថយភាពច្រណែនក្នុងខ្លួនបានខ្លះហើយ តែក៏នៅមានតិចតួចដែរ គ្រាន់តែមិនច្រើនដូចពីមុន។ គិតៗទៅ ខ្ញុំមិនគួរច្រណែនគេសោះហើយ ព្រោះបើមើលទៅ អ្នកពិការ ឬ អ្នកគ្មានប៉ាម៉ាក់នោះ គេប្រាកដជាច្រណែនខ្ញុំ ជាងខ្ញុំច្រណែនអ្នកផ្សេងទៅទៀត…

ខ្ញុំគិតថាមនុស្សយើងគួរតែទទួលស្គាល់អ្វីដែលខ្លួនមាន…គ្មាននរណាម្នាក់ កើតមកហើយល្អគ្រប់ដប់នោះទេ។ គ្រប់គ្នាតែងមានចំណុចខ្វះខាត ចំណុចខ្សោយរៀងៗខ្លួន។ យើងអាចនឹងអន់ខ្សោយជាងគេក្នុងផ្នែកនេះ តែក៏អាចខ្លាំងជាងគេក្នុងផ្នែកផ្សេងមួយទៀត… កុំច្រណែនគេ ហើយសម្របខ្លួនទៅនឹងអ្វីដែលយើងមានថ្ងៃនេះ ក៏ឈោងចាប់នូវអ្វីដែលយើងចង់បាននៅថ្ងៃស្អែក…

ក្មេងតូច
១៣ កក្កដា ២០១១